الهه شب

 از صبح متوجه شدم خیلی از دوستهای خوبی که تو این مدت باهاشون

اشنا شدم هر کدوم به یه دلیلی دارن میرن

دلم گرفته

خیلی احساس تنهایی میکنم

این شاخه گلو تقدیم میکنم به تموم دوستهای خوبم

امیدوارم همتون مثل این گل با طراوت بشین و دوباره برگردین

البته عمرتون مثل گل نباشه

 (بعضی  از بچه ها گفتن که چرا قسمت نظر خواهی این پست فعال نیست

خوب من اینطوری راحت ترم دوستهای گلم میتونن نظراتشونو در مورد این پست

توی پست قبلی بنویسن)   

من می بینم صورتمو تو اینه

با لبی خسته می پرسم از خودم

این غریبه کیه از من چی میخواد

اون به من یا من به اون خیره شدم

باورم نمیشه هر چی می بینم

چشمامو یه لحظه رو هم میزارم

به خودم میگم این صورتکه

می تونم از صورتم برش دارم

میکشم دستمو رو صورتم

هر چی باید بدونم دستم میگه

منو تو ایینه نشون میده

میگه این تویی نه هیچ کس دیگه

جای پاهای تموم قصه ها

رنگ غربت تو تموم لحظه ها

مونده روی صورتت تا بدونی

حالا امروز چی ازت مونده به جا

ایینه میگه تو همونی که یه روز

می خواستی خورشیدو با دست بگیری

ولی امروز شهر شب خونت شده

داری بی صدا تو قلبم می میری

میشکنم ایینه رو تا دوباره

نخواد از گذشته ها حرف بزنه

ایینه میشکنه هزار تیکه میشه

اما باز تو هر تیکه اش عکس منه

عکسها با دهن کجی بهم میگن

چشم امید رو ببر از اسمون

روزها با هم دیگه فرقی ندارن

بوی کهنگی میدن تمومشون

از همه دوستهای گلم معذرت میخوام و شرمنده که به هیچ کدومشون سر نزدم حتی خبرشون نکردم که من بروزم تو اولین فرستی که بتونم جبران میکنم

حرفهای دیگری باید گفت

                      از جنس باد

                                با نیم نگاهی به سایه های صامت شهر

ابتنی در رودخانه فراموشی

                          به یاد چشمهای خیس بابا

                                                        بوی سیگار

                                                                   بوی مامان

ترانه های گیلکی

                  و سایه های کودکی

                                       امیدی نیست

امیدی نیست به انان که فکر می کردیم

                                       می دانند اسمان ابیست

کاش خانه ام اینجا نبود

کاش می بریدم از هر چه با عاطفه نسبتی داشت