الهه شب

عنوانش خودمم

gho — Fri, 05 Dec 2008 15:46:17 GMT

این منم

من زنده هستم

خوشحالم

می خوام زندگی کنم

خوشحالم که زنده ام و میتونم زندگی کنم و دوست داشته باشم چیزهایی رو که واسم دوست داشتنی هست.

خدا رو شکر
بهم ثابت کرد که چقدر دوسم داره
حواسش به من هست و من رو تنها نمیذاره

نه
نه من تنها نیستم. تنها نیستم. هیچکس تنها نیست (همراه اول)

-------------------

(خوشحالم پیش کسی هستم که دوستم داره)

عنوان میخواد چیکار

gho — Sun, 18 Feb 2007 09:36:18 GMT

من یه ادم فراموش شدم

که تو خودم گم شدم

همه فراموشم کردن.

محفل خیال...

gho — Sun, 21 Jan 2007 10:11:18 GMT

بهمن ماه

رویای امدنت را

در محفلی از خیال عید

می پیچم

گرد باد بیقراری

در کوچه پرسه میزند

و گاه تاب می خورد

روی شاخه های لخت

می ترسم نکند باد

پنجره را بگشاید

و خواب را از خیال رو یایم جدا کند

در کوچه باد می اید

گاه مثل (فروغ)

دلم برای باغچه می سوزد

و گاه مثل (بهمن)

برای خودم...

شب یلدا و فال حافظ و خاطره ها...

gho — Thu, 21 Dec 2006 09:13:18 GMT

نمیدونم چرا تا حرف شب یلدا می شه یاد کرسی می افتم و جمع نوه ها

که زیر کرسی نشستندوهر و کر می کنند.

شاید بخاطر همین تصویر هست که شب یلدا رو دوست دارم بر عکس

خواهرم که عید نوروز و ترجیح میده البته میدونم چرا.

بخاطر سیزده بدر و سبزه گره زدن.بگذریم که چمنهای این دورو زمونه انقدر

بی خاصیت شدن که اگه درخت هم گره بزنی فرجی نخواهد شد!

راستش هر چی فکر کردم برای شب یلدا چی بنویسم چیزی به ذهنم نرسید.

خاطرهام معمولا یه جورند به استثنای این که از تعداد ادمها هر سال کم میشه

و شب یلدا هی کمرنگ تر و کمرنگ تر تا دست اخر برسه به حالا

که مادربزرگ و پدر بزرگ به زورهمه رو دور هم جمع میکنن و ما به جای حرف

زدن با همدیگه می شینیم و زل میزنیم به تلویزیون و هی میخوریم هی میخوریم

تا از حال بریم.

ولی اون وقتها شب یلدا حال و هوای دیگه ای داشت.همه دور هم جمع

می شدیم و از سر و کول هم بالا می رفتیم و انقدر شلوغ می کردیم

که خودمون سرمون درد می گرفت.

توی این شبها مثلا خدا نکرده اگه یکی از فامیل تازه نامزد کرده بود.

اون وقت بود که اینقدر به نامزدهای بیچاره نگاه میکردیم و زاغ سیاهشونو

چوب می زدیم که عاصی می شدن.

اون وقتها هیچ تصوری از دوست داشتن نداشتیم و نهایت چیزی که تو

قلبمون می جنبید محبتهای گاه بیگاه و بی قصد و غرضی بود که به هم

می کردیم و چند دقیقه بعد یادمون می رفت.

بزرگترها هم همیشه یا در حال جدا کردنمون بودن یا اشتی دادنمون اما این

قهر و اشتی ها هیچ دوامی نداشت تا غافل می شدن باز همون اش و

همون کاسه.اما بزرگتر که شدیم شب یلدا رنگ و بوی دیگه ای گرفت.

دیگه با دیدن دیوان حافظ فراری نمی شدیم.می شستیمو شش دانگ

حواسمون به خواجه شیراز بود تا ببینیم چی میگه.همیشه هم از ترس لو رفتن

جرات نمی کردیم نیت اصلی رو بپرسیم و وقتی می گفتن برای چی نیت کردی

با اعتماد به نفس کامل زل می زدیم توی چشم بزرگترها و می گفتیم :می خواستم

ببینم معدل امسالم خوب می شه!!!

چه شبهایی بود این شب یلدا. شبهایی که بزرگترها به جای اشتی دادن ما

اتاقها رو دخترونه پسرونه میکردن.اما خوب هیچ کدوم از این ترفندها کارگر نمی افتاد

بالاخره حافظ از راه می رسید و همه رو دور هم جمع می کرد.

حالا هم بعد این همه سال هنوز هم دیوان پر از صفحه های تا خورده و نشونه

گذاری شده هست.از تصدق همین شبهای یلدا بود که بعضی از شعرهای

حافظ و از بر می شدم بمونه که دیگه چیز زیادی از شعرها توی ذهنم باقی نمونده.

اما حالا همه چی فرق کرده نیتهامون برای فال حافظ شب یلدا عوض شده.

نهایتا می خوایم بدونیم امسال تو کنکور قبول میشیم یا کار پیدا می کنیم و یا اینکه

بالاخره پولدار می شیم و هزار ارزوی رنگ و وارنگی که هیچ معلوم نیست از کجا

سر و کلشون پیدا شده و توی زندگی ما جاخوش کرده.شاید بخاطر همینه که یلدا

هم دیگه مارو دوست نداره و بیخودی کش نمیاد.تا چشم به هم بزنی تموم می شه

ویه صبح دیگه با تموم دردسرهاش از راه می رسه.

خیلی وقتها از خودم می پرسم چرا شبهای یلدا دیگه حال و هوای ثابق و نداره.

نه تنها برای ما بلکه برای بزرگترها هم. البته خیلی چیزها هم دخیلن.جمع شدن

بساط کرسی و اجیل مشکل گشا و ادمهایی که صاف و ساده بودن و دل و

زبونشون یکی بود.

گاهی وقتها دلم خیلی برای بچه های امروز می سوزه.بچه هایی که هیچ خاطره

درست و حسابی از شب یلدا ندارن و نهایت خاطرشون به زورکی هندوانه خوردن و

دیدن فیلمهای رنگا رنگ ختم می شه اخر سر هیچ کدوم تو ذهن ادم نمی مونه.

نمیدونم این بچه ها وقتی بزرگ شدن چه چیزی از شب یلدا برای تعریف کردن

دارن و چطور اونو معنا می کنن.

من که دلم همچنان به همون شبهای یلدای شلوغ و پر هیاهو خوشه که نیمه های

روز شروع می شد و تا دم صبح ادامه پیدا می کرد.

یلدا هم به این چیزها کاری نداره و از راه میرسه و به زور هم که شده مارو دور هم

جمع می کنه.راستی وقت هندوانه خوردن و تخمه شکستن کمی هم به این شب

یلدای بیچاره فکر کنیم.به غم و غصه هاش.به این که دیگه هیچ کس از هیبت و

صولانی بودنش یکه نمی خوره به اینکه چه رقبایی برای این شب پیدا شده مثل شب

کنکور یا شبی که فرداش قراره نتایج کنکور اعلام بشه.از قدیم گفتن حرف راست و

باید از بچه شنید که میگه بلند ترین شب سال شب قبل از امتحانه و زودتر ازهمه

فهمید شب یلدا به چه روزی افتاده.به خاطر پدر بزرگ ها مادر بزرگها و به خاطر

پدر ها و مادرامونم شده کمی هوای این بلندترین شب سال و داشته باشیم.

چیزی ازمون کم نمی شه که،می شه؟؟؟

عمرتون صد شب یلدا دلتون قد یه دریا یادتون همیشه با ما

یلداتون مبارررررررررررررک.

با رفتن تو...

gho — Tue, 21 Nov 2006 07:06:18 GMT

رفتنت یادم هست،روزهای التهاب یادم هست.

چشم های غرق اشک هنوز در سکوت رفتنت غریبه اند.

هنوز ماندن تو را برای لحظه ای بهانه میکنم.

هنوز این عبور سرد را نمی توانم از نظر جدا کنم در شکستن

حریم جادهای رفتنت،تو از میان حرفهای اخرت فقط سکوت

را اشاره کردی ومن فقط به یاد تو به سایه های بعد رفتنت

سلام میدهم،و در خیال خودبه دست های تو که میرسم

برای لحظه ای به یاد حرف نا تمام اخرم دلم پر از ملال

می شود،و تو چه ساده میروی و من برای باورش ...

و من برای باورش چه کودکم...

باز پائیز است...

gho — Tue, 03 Oct 2006 07:31:18 GMT

باز پائیز است...

باز این دل از غمی دیرینه لب ریز است.

باز میلرزد بخود سر شاخه های بیدسر گردان.

باز میریزد فرو بر چهر ام باران.

باز رنجورم،خداوندا،پریشانم.

باز می بینم که بی تابانه گریانم.

باز پائیز است...

باز این دنیا غم انگیز است.

باز پائیز است و هنگام جدائیها

باز پائیز است و مرگ اشنائیها

...

به بهانه تولد...

gho — Sat, 23 Sep 2006 07:57:18 GMT

باز هم پاییزدر راه است ووقت ان رسیده که تو باز هم تمامی عالم را

با یک برگ زرد و شکسته ،به من تقدیم کنی.

اما امسال،ان برگ زرد و شکسته منم که بر درخت حیاط خانه تو

تنهایی اش به نفسی بند است و یک نسیم کوتاه مرگش را به همراه

می اورد.

تو بی خیال،زیر غبار شرجی که خبر از بهاری دیر رس دارد،قدم میزنی

و من اینجا در انتظارتو اسیربادهای یخ زده پاییزم و دفترم سر مشقی

جز واژه های غضه و درد ندارد.به خودم می ایم.

من هنوز هم بر روی ان تک درخت اویزانم و به همان نیم نفس بند.

***

هیچ وقت فکر نمی کردم اینقدر زوددلتنگ خونه قدیمیمون بشم

اما دیشب،تا صبح بی اختیارگریه میکردم و نفهمیدم که دلم برای

برای اون خونه تنگ شده یا برای سالهای عمری که اونجا

گذاشتم و امدم!!!

نمیدونم چرا روزهای تولدم غمگین ترین روز زندگیمه؟؟؟

شاید بخاطر اینکه یه سال بزرگتر میشم

شایدم بخاطر یک سالی که بی خودی از دستش دادم.

یه عزیزی بهم گفت :ما ادمها همیشه حسرت گذشته رو میخوریم

غافل از اینکه چند سال دیگه حسرت این روزها هم به حسرت هامون

اضافه میشه.

تولد بهونه ای شد برای خالی کردن دلم یه کمی سبک شدم.

شرمنده دوستهای گلم بازم بهشون نه سر زدم نه خبرشون کردم که

بروزم(اخه هر چی نظر میذارم ارسال نمیشه) قول میدم به همتون یکی یکی

سر بزنم.

یه مرخصی کوتاه

gho — Mon, 04 Sep 2006 07:16:18 GMT

سلام...

اول از همه دوستهای خوبم معذرت میخوام که بهشون سر نمی زنم

شرمنده همه میدونم خیلی بی معرفتم (خودم قبول دارم)

یه مدت نیستم البته یه مدت خیلی کوتاه

تا اول مهر که روز تولدمه

دلم خیلی گرفته از همه چی ...از ادمهای دورو برم ...

از زندگی ،از این دنیا،از کسایی که دورمو گرفتن و

میخوان نشون بدن که دوسم دارن ولی نمیدونن که

اصلا بازیگر خوبی نیستن

کاش یه جایی رو داشتم که موقع دلتنگی و تنهایی میتونستم

بریم اونجا و خودموقایم کنم تا کسی پیدام نکنه

(به یاد بازیهای کودکی وقتی قایم میشدم و کسی پیدام نمیکرد

داد میزدم و میگفتم من برنده شدم ،من برنده شدم)

کاش الانم میتونستم قایم بشم و کسی پیدام نکنه

قول میدم دیگه داد نزنم من برنده شدم

تو سکوت و ارامش خودم میموندم تا اروم بشم

...

کهنه فروش داد میزنه...چراغ شکسته میخریم...

کفشهای پاره میخریم...

اسباب کهنه میخریم...

بی اختیار داد میزنم...کهنه فروش...

قلب شکسته میخری...

به نظر شما چه عنوانی براش خوبه؟

gho — Tue, 29 Aug 2006 08:30:32 GMT

صدای نفسهای او در گوشش پیچید و ریه هایش پر شد از عطر ناب باران

و تن باران خورده خاک،لحظه های زیبا،لحظه های مهتابی اما زیر باران،

لحظه های پر از قطرات پاک باران همه را طی کرد،نه...طی نکرد ،

همه را بلعید همه را نوشیدودوباره داخل کوچه خلوت و بارانی ایستاد.

-گوش کن...خوب گوش کن،حالا وقت شنیدن شرط منه.

چرا شرط را فراموش کرده بودنمیدانست گرمی دستهای باران،

حجم تن خیسش روی سینه او،چشمان بارانی و نگاه بی قرارش...

همه و همه شرط را از یادش برده بود.

تو قول دادی یادت هست تو قول دادی...

و او قول داده بود،خوب به یاد داشت بابت هر شرطی که نمی دانست چیست

و او باید می پذیرفت قول داده بود...

یه سوال؟

اگه بدونین چند وقت بیشتر زنده نیستین و وقت زیادی برا زندگی ندارین

چیکار می کنید؟ (لطفا جواب سوال منو بدین منتظر جوابهاتون هستم)

یک شاخه گل سرخ

gho — Sun, 13 Aug 2006 10:20:18 GMT

از صبح متوجه شدم خیلی از دوستهای خوبی که تو این مدت باهاشون

اشنا شدم هر کدوم به یه دلیلی دارن میرن

دلم گرفته

خیلی احساس تنهایی میکنم

این شاخه گلو تقدیم میکنم به تموم دوستهای خوبم

امیدوارم همتون مثل این گل با طراوت بشین و دوباره برگردین

البته عمرتون مثل گل نباشه

(بعضی از بچه ها گفتن که چرا قسمت نظر خواهی این پست فعال نیست

خوب من اینطوری راحت ترم دوستهای گلم میتونن نظراتشونو در مورد این پست

توی پست قبلی بنویسن)